Bence de sondaki orneklere yogunlasmak cok daha faydali. Bundan bir sure sonrasinda Orhan Efendi’yi odulunun yanindaki bu entrikalarla belki de icten ice uzulerek hatirlarken, Nuri Bilge Ceylan gibi ornekleri bu şık hareketleri ile ovune ovune hatirliyacagiz.

Kendisini Orhan Kemal’le, Yılmaz Güney’le, Aziz Nesin’le, Nazım Hikmet’le ve onlar gibileriyle özdeşleştiren bir küçücük, kendini bilmez çocuktur; bu Orhan Efendi.. Bir şeyde hepsinden de daha başarılı olmuş, hatta bu başarısını bir de Nobel (!) Ödülü’yle taçlandırmıştır: Süslü sözlerle patırtı koparmak..

Ama esasta başarısızdır, zira en önemli noktayı gözden kaçırmaktadır: Onlar biricik halkını ve ülkesini çok seven, hayatlarını bu yolda heba etmiş adamlardı ve acımasız eleştirilerinin, bitmek bilmez eylemlerinin hedefi bu topraklara ve insanına haksızlık eden, zarar veren hainlerdi.. Orhan Pamuk gibi memelerinden beslendikleri Anadolu’yu ve onun verdiği kara sütü paylaştıkları kardeşlerini bölüp parçalamak pahasına alkış toplamak değil; onları aydınlığa taşımaktı gaileleri..

Her çocuk büyür, aklı başına gelir.. Kimin, neyini örnek alacağını zamanla öğrenir.. Ama belki de yanılıyorumdur; Orhan Pamuk bir çocuk değildir.. Değer yargıları benden çok çok farklı “koskocaman” bir adamdır.. Neyse ki fikirlerimiz çok çok farklıysa da değerlerimizin birleştiği, ondan çok daha büyük adamlar var.. Bu can sıkıcı konunun ardından içiniz aydınlansın, diye bu adamlarda son üç günde bir şekilde karşıma çıkan üçünü sizlerle de paylaşmak isterim:

K2′de bir Türk , felaketlerde bin ışık..
Keneler..
Görmedim, duymadım, söylemem..