Blogumun asıl ilgi alanına girmediği için bu tür konulara çok da fazla girmedim blogumda ama bugün sabah NTV’nin sayfasında gördüğüm bu haber üzerine birşeyler yazmak istedim… Orhan Ferit Pamuk Efendi “İslamcılar demokrasiye daha saygılı” demiş…
Daha önceden de bu adamın “Bu topraklarda 30 bin Kürt ve 1 milyon Ermeni öldürüldü ama hiç kimse bunları konuşmaya cesaret edemiyor”, yada “Bir önceki kuşağın yazarları, toplumsal sorumluluk hisseden, edebiyatın, ahlâka ve politikaya hizmet etmesi gerektiğini düşünen yazarlardır. Birçok yoksul ülkedeki yazarlar gibi, onlar da yeteneklerini, milletlerine hizmet etme arayışları yolunda harcadılar. Ben onlar gibi olmak istemiyorum” gibi sözleri çok tartışıldı… Kimi haklı buldu, kimi haksız… Ama benim kişisel fikrim toplama bakıldığında bu açıklamaların tamamı bir amaca yönelik ve KÖTÜ NİYETLE yapılmış açıklamalardır… Kaldıki son açıklaması artık tam bir fiyaskodur bence. Dünyanın neresinde siyasette dini bir ideolojidekiler gerçek demokrasiye saygılılar gerçekten merak ediyorum.
Sanırım Time dergisi kendisini boşuna “Time 100 : Dünyayı Biçimlendiren Kişiler” listesine almadı. Değiştirmek istediği şeyler var…
Bakalım sıradaki ödülün ne Orhan Ferit Pamuk…
[…] açıklamasıyla “yeteneklerini, milletlerine hizmet etme arayışları yolunda harcayanlar gibi olmak istemeye… en güzel cevabı vermiş […]
Belki bunu başka biri, başka yerde, daha önce akıl etmiştir, hatta belki söylemiştir.. Yine de bir söyleyeyim; benim bu Orhan Efendi hakkında bir fikrim var:
Kendisini Orhan Kemal’le, Yılmaz Güney’le, Aziz Nesin’le, Nazım Hikmet’le ve onlar gibileriyle özdeşleştiren bir küçücük, kendini bilmez çocuktur; bu Orhan Efendi.. Bir şeyde hepsinden de daha başarılı olmuş, hatta bu başarısını bir de Nobel (!) Ödülü’yle taçlandırmıştır: Süslü sözlerle patırtı koparmak..
Ama esasta başarısızdır, zira en önemli noktayı gözden kaçırmaktadır: Onlar biricik halkını ve ülkesini çok seven, hayatlarını bu yolda heba etmiş adamlardı ve acımasız eleştirilerinin, bitmek bilmez eylemlerinin hedefi bu topraklara ve insanına haksızlık eden, zarar veren hainlerdi.. Orhan Pamuk gibi memelerinden beslendikleri Anadolu’yu ve onun verdiği kara sütü paylaştıkları kardeşlerini bölüp parçalamak pahasına alkış toplamak değil; onları aydınlığa taşımaktı gaileleri..
Her çocuk büyür, aklı başına gelir.. Kimin, neyini örnek alacağını zamanla öğrenir.. Ama belki de yanılıyorumdur; Orhan Pamuk bir çocuk değildir.. Değer yargıları benden çok çok farklı “koskocaman” bir adamdır.. Neyse ki fikirlerimiz çok çok farklıysa da değerlerimizin birleştiği, ondan çok daha büyük adamlar var.. Bu can sıkıcı konunun ardından içiniz aydınlansın, diye bu adamlarda son üç günde bir şekilde karşıma çıkan üçünü sizlerle de paylaşmak isterim:
K2′de bir Türk , felaketlerde bin ışık..
Keneler..
Görmedim, duymadım, söylemem..
Sayin plastikdiagnostikhead,
Bence de sondaki orneklere yogunlasmak cok daha faydali. Bundan bir sure sonrasinda Orhan Efendi’yi odulunun yanindaki bu entrikalarla belki de icten ice uzulerek hatirlarken, Nuri Bilge Ceylan gibi ornekleri bu şık hareketleri ile ovune ovune hatirliyacagiz.